Ποίηση

ΑΠΟΥΣΙΑ….

ΑΠΟΥΣΙΑ

Όπως όταν ήμουν παιδί τα δειλινά μού ξυπνούσαν

μια συγκίνηση προσμονής για το Άγνωστο και για μια

πλούσια, μαγική παρουσία τής μελλοντικής μου ζωής,

έτσι και τώρα που δεν είμαι πια παιδί μού ξυπνάνε πάλι

τα ίδια, γιατί το Άγνωστο παραμένει άγνωστο και καλεί

ξανά σε περιπέτειες, σε ταξείδια και στην προσμονή για

μια πλούσια, μαγική Απουσία τού μελλοντικού μου θανάτου.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *